Esparbel Rondador

Blog d'un esparbel que fa unas añadas s'en fue t'al norte, an pleba de la nieu de peren y no conoxioron mai l'imperio romano, dimpues s'en fue t'al sur, an os alpes y ro mediterraneo se i troban, prou luego estie en a isla d'a libra y o burger King, ascape torne a cambear de nido, y pare por as tierras d'a txalaparta lo txistu y o fromache d'idiazabal. pero o suyo prexinallo ha estau de peren en as bals aragonesas y como fer ta tornar-ie.

27.3.26

L'antiga rete ancara i ye.

 

¡Ola de nuevas! O rincón que seguiba aguardando-me

A vegadas uno piensa que o tiempo lo borra tot. Que os servidors s'amorteixen, que os enlaces se trencan y que as parolas que escribiemos fa anyos se las leva o viento dichital.

Hui, dimpués de tanto tiempo, he tornau por curiosidat y m'he levau una sospresa increyible: o blog encara ye aquí. Intacto. Aguardando, como un libro en una estantería que dengún no ha chittau.

M'ha feito una ilusión firme saber que dengún no ha borrau istas pachinas y, mas que mas, saber que o conteniu ye astí ta qui lo quiera leyer, siga por casualidat o por nostalchia. Ixa sensación de que "belún puet estar a l'atro costau" m'ha dau a empuchada que amenistaba.

¿Por qué tornar agora? Porque en un mundo de publicacions que desapareixen en 24 horas, tener un espacio buena cosa d'anyos an que as ideyas posan tien un valor especial. Asinas que m'he animau: hui trenco o silencio y escribo ista nueva entrada. No sé con quánta frecuencia escribiré, pero o simple feito de saber que a puerta contina ubierta me fa goyo.

Gracias por seguir astí, a l'atro costau d'a pantalla.